Als de dagen naderbij komen,
vraag ik me af, hoelang nog?
Hoevaak moet ik nog instorten,
om dan weer omhoog te krabbelen.
Al is het een herinnering,
die mij neer weet te halen.
Voor mij is hij net zo echt,
als de dag dat het begon.
Ik zit gevangen in 't verdriet,
en kan de oplossing niet vinden.
Je hebt het zo vast niet bedoeld,
maar je afwezigheid is zo verlammend.
Dus terwijl ik langzaam aftel,
naar de dagen die nog gaan komen.
Hoop ik dat ons verleden,
langzaam gaat vervagen.
Want hoewel ik je niet wil vergeten,
op deze manier hou ik het niet vol.
Stuur door
Dit is niet OK