Ongeloof voert boventoon,
het nieuws dat wordt verspreid.
Tranen staan in de ogen,
leven plots een eeuwigheid.
Onmogelijk te bevatten,
wat mij wordt verteld.
Zachte snikken klinken,
terwijl verdriet opwelt.
Altijd vol met passie,
dans heeft je bezeten.
Niemand is zoals jij,
niemand zal je ooit vergeten.
IRRITEER JE OUDERS
- zeg al de woorden na tijdens de film.
- pluk je ouders haar uit en roep 'DNA!'
- praat tegen een pen.
- heb 20 denkbeeldige vrienden en praat de hele tijd met ze.
- als ze gaan zitten, roep je 'OH MY GOD. Je hebt Fred vermoord!'
- wanneer ze met je beginnen te praten zeg je 'Sorry hoor, maar Jan was aan het praten. Ga maar verder, Jan.'
- probeer de muur te beklimmen.
- roep in het openbaar 'Nee mam! Ik ga niet aan je ruiken!'
- schakel de lichtknop voor een tijdje aan en uit en zeg dan 'Oooh, ik snap het'
- eet je haar op.
- als je in bad zit of doucht, roep 'HELP! Ik verdrink!'
- bij alles wat ze zeggen, zeg je; 'Leugenaar!'
- doe alsof je aan de telefoon bent met je 'onzichtbare vrienden'
- probeer op de vloer te zwemmen.
- tik de hele nacht op hun deur
- volg ze overal door het hele huis.
- doe een koe na als ze je naam zeggen.
- doe alsof je geheugenverlies hebt.
- zeg alles achterstevoren.
- loop tegen muren op.
- zeg dat kleren dragen tegen je geloof is.
- ga om 4uur 's morgens hun slaapkamer binnen en roep 'Good morning sunshine!'
- knor als je moet lachen, en lach dan nog harder.
High Fidelity - Zeer Betrouwbaar
High Fidelity Bian (v. Axceen Djordy)
Een huis, tuin en keukenpony, zo werd jij altijd genoemd. Iedereen lachte je uit, keek verbaasd naar je en snapte niet waarom we je eigenlijk gekocht hadden. Je was geen sportpony, je kon zo hard gaan en een bekende bloedlijn had je ook al niet. Bovendien was je al negen, dan konden we toch nooit een band met je opbouwen? Als we dan vertelde dat we je ook niet daarom hadden gekocht, maar omdat je zo lief was, zo betrouwbaar en veilig, dan keken ze ons maar vreemd aan. Alsof dat allemaal niet belangrijk was.
Nu hebben we al deze mensen bewezen dat je veel meer bent dan je laat zien. Dat je wel degelijk een carriere in de sport kan krijgen en een band op kan bouwen met een wat ouder paard. Dat leeftijd en ras niets zegt. Bij mij gaat het erom dat ik altijd op je kan vertrouwen, dat je altijd het beste met me voor zal hebben. Hoeveel tijd en training er dan ook in gaat zitten, hoeveel we moeten doen om jou op dit niveau te houden, het maakt me echt niet uit. Je bent nu al 12 jaar bij ons en daar wil ik nog velen aan toevoegen. Want ondanks het feit dat je 21 bent, ben jij nog steeds de snelste, de stoerste, de liefste, de beste.
Het gaat erom dat je bij ons bent en bij ons blijft en ondertussen de dingen blijft doen die je leuk vind. Pas op het moment dat jij aangeeft dat het genoeg is geweest, dat je geen lust en lol meer hebt, pas dan zullen we je laten gaan.
Je bent een deel van de familie, je bent zonder vooroordeel en kent me beter dan wie dan ook. Bij jou kan ik mezelf zijn. Ik zal je voor geen enkele andere paard inruilen.
Dat mochten ze willen.
Nog voel ik de warmte van je vacht tegen de mijne. Zo zacht en soepel en die lichtbruine kleur die het had. Ik weet nog steeds niet wat het was, waardoor mijn blik op jou was blijven hangen, maar het veroorzaakte een bepaald gevoel ergens diep in mijn buik, die me vertelde dat het goed zat. Het enige dat je nodig had was een beetje aandacht en liefde. Iets dat ik bereid was om te geven.
En dan de blik die je in je ogen had, zodra je doorkreeg dat je weer aan het werk mocht. Je was zo vol levenslust, wou altijd zo graag dingen bijleren. Ik probeerde die eis van jou te onderhouden, door telkens een stapje verder te gaan, telkens te kijken waar je grens was. En nu ik je al die tijd niet heb gezien, er niet voor je ben geweest, je geen liefde heb gegeven, nu heb jij je grens ontmoet.
De glans van je vacht is weggenomen, net als de zelfverzekerde houding die steeds verder groeide. Je ogen zijn moe, teneergeslagen en je staat op een manier die ik niet van je gewend bent. De vechtlust die je ooit tegen mij vertoonde, die is gedoofd tot een zwak vlammetje en uiteindelijk is gedoofd. Wat een ziekte al niet met iemand kan doen...
Maar ik zal je nooit vergeten. Als ik een stap zet, dan zal jij die met mij zetten. In mij zal jij voortleven, omdat ik je gezicht zal herinneren en jouw warmte zal bewaren. Zodat ik je die terug kan geven als ik je zie, daar op de plek waar het licht schijnt.
Als de dagen naderbij komen,
vraag ik me af, hoelang nog?
Hoevaak moet ik nog instorten,
om dan weer omhoog te krabbelen.
Al is het een herinnering,
die mij neer weet te halen.
Voor mij is hij net zo echt,
als de dag dat het begon.
Ik zit gevangen in 't verdriet,
en kan de oplossing niet vinden.
Je hebt het zo vast niet bedoeld,
maar je afwezigheid is zo verlammend.
Dus terwijl ik langzaam aftel,
naar de dagen die nog gaan komen.
Hoop ik dat ons verleden,
langzaam gaat vervagen.
Want hoewel ik je niet wil vergeten,
op deze manier hou ik het niet vol.
Trouwt als éérst ?
Beland in de Gevangenis ?
Vertekt naar buitenland ?
Word beroemd ?
Heeft later meer dan 6 kinderen ?
Is later werkeloos ?
Heeft de domste humor ?
Zal nooit iets verkeerds doen ?
Kan het best dansen ?
Droomt ervan met een prins(es) te trouwen ?
Heeft de kans om minister te worden ?
Heeft de meeste vriendjes/vriendinnetjes versleten ?
Hoort in het Circus thuis ?
Wordt later Fotomodel ?
Heeft de meeste style ?
Eindigt als alcholist ?
Heeft grote plannen met zijn leven ?
Is het feestbeest ?
Is een nerd ?
Word later pedofiel ?
Word er later rijk ?
Blijft altijd alleen ?
Word er later Homosekueel ?
Word een junk ?
Lijkt het meest op een barbie ?
Eindigt later in het gekkenhuis ?
Word enorm dik ?
Word Pornoster van beroep ?
Eindigt bij de wallen ?
Na alles dat we hebben,
meegemaakt en gedeeld.
Zijn we nu aangekomen,
bij het allerlaatste hoofdstuk.
Jij zal een andere weg,
inslaan, zonder mij.
Ik zal alleen zijn,
en stil zonder jouw.
Maar er is geen andere,
optie om rust te krijgen.
Jij moet wel echt gaan,
en ik zal moeten blijven.
Ik zal je zo missen.
Je noemt me je vriend,
maar zo voel ik het niet.
Ik voel een afkeer jegens jouw,
die jij helaas niet ziet.
Ik durf mezelf niet te uiten,
bang voor de kritiek.
Maar ik kan er neit meer tegen,
je houding maakt me ziek.
Ik probeer mezelf in te houden,
want ik weet dat het niet kan.
Ik mag niet zeggen wat ik voel,
en dat maakt me een beetje bang.
Maar je blijft doen of je alles hebt,
schept op over wat je hebt bereikt.
Maar dat krijg ervan,
als het succes je verleid.
Dan kan je niks meer schelen,
wat er na jou met hun gebeurd.
Je zal niet weten wat je hebt gedaan,
dat ze door jou zijn afgekeurd.
Jij hebt verpest wat ze konden worden,
onder een begeleidende hand.
Maar jij wou snel resultaat,
en maakte ze (onbewust) van kant.
Nu het er eindelijk uit is,
zonder het hardop te zeggen.
Kan ik met wat minder pijn,
mezelf bij hun lot neerleggen.
(C) Nalin